Alfa Papa Tango



Schermend in de duisterrode hitte en smoor,
onder een regen van bluswater en gruis,
zoeken schichtige lichtbundels een spoor
naar wanhopend leven in het laaiende huis.

Vorderend tussen druppels van heetsmeltend teer
schrijden ze op de tast door smeulende resten.
Balken storten als vlamtoortsen langs hen neer,
gensters schampen hun zware geöliede vesten.

Hun maskers benauwen de zuigende adem
Hun keel wordt door brandlucht pijnlijk geschroeid
Hevig wellend zweet werkt als een verzengende balsem
dat gutsend en kokend onder hun jekker samenvloeit.

De krakende geluiden uit de dakgebinten
overstemmen de bevelen uit de megafoon
Op gevaar van eigen leven bereiken ze als blinden
de kamer van een vermist, bedlegerig persoon.

Ze hakken en stampen tot uitputting van krachten
en hanteren de deurklem met gedoseerd geweld.
In geen tijd kunnen ze het reddingsplatform bevrachten
en de zieke bijtijds bevrijden uit deze inferno-hel.

 

© Aramis