Aquarel

 

 

Gezeten bij de rand van schaduwrijk groen,

dat zacht verglijdt naar herfstig bruingeel,

stijg ik dromerig op in het wazig visioen,

dat zich ontrolt onder jouw waterig penseel …

 

Wijl de opgaande zon verblindend glanst

in het schilderspalet dat je ponsend beroert,

tekent de hoekige donjon zich stilaan af

in je ardeense landschap dat me vervoert …

 

Van de muur van het kerkhof, in grijze moëlon,

weerhoud je de wingerd, wildrood getint.

Treurende wilgen omzomen deze grond

als een wollig en wolkig, lichtdempend lint.

 

Hoog aan de einder verkleurt het naaldwoud,

getemperd door het verdampend ochtendlicht.

Met enkele strepen verbeeld je het stamhout

en geef je het landschap een eeuwig gezicht …

 

Aramis