Aramis dankt Lotje

 

                                                                                               

         Ooit was onze liefde volmaakt virtueel

         En werd ze gevoed via muis en klavier

         We drongen schalks binnen in mekaars luchtkasteel

         En stuurden gedichten langs een ionische koerier

 

         Onze eenzame harten klepten zwak uit hun toren

         Maar luidden steeds harder bij elke email

         Voorzichtig begonnen we mekaars cocon doorboren

         En openden de weg voor Eros’ begiftigde pijl

    

         Een jaar nu geleden knarsten onze poorten

         hun schaduwen gleden traag over de brede scheidingsgracht

         Een krop in onze keel verstilde onze woorden

         Ik zag je .. je zag me .. we glimlachten zacht ...

 

         Onze Liefde groeide hevig, we smachtten steeds vaker

         Mekaar te ontmoeten in een herberg of stad

         We knuffelden uren langs de rand van een water

         En verstevigden gretig onze platonische chat

 

         We bouwden een nestje, het liep soms wat tegen

         Maar ons geluk groeide verder en houdt nooit meer op

         Ik dank je, lief Lotje, je bent echt een zegen

         Niets in de wereld brengt dit ooit nog tot stop

                               27/03/03

                            

                              Aramis