De tijd die 't verknoeide

 

’t Is ongewild tussen ons geslopen
heel langzaam aan gegroeid,
bijna niet meer terug te halen
’t is de tijd die ‘t eigenlijk verknoeid.

En als ik mezelf naar de oorzaak vraag
van ons meningsverschil
dan blijk ik het niet eens te weten,
we zwijgen verder en houden het stil.

Het is zo gauw gebeurd,
één woord wordt verkeerd begrepen
en na lange tijd van zwijgen en stilte,
verbrandt men achter zich zijn schepen.

Het leven is toch veel te kort
we verspillen tijd door te haten,
geven elkaar geen schijn van kans,
om sommige dingen uit te praten.

Want vaak als men zijn schepen
achter zich verbrandt
was er in eerste instantie
heel weinig aan de hand.

 

Charlotje