‘Het schroefje in de muur’

Naast de alerte glazen ogen

Hebben muren langs de straat

Inmiddels het vermogen

Te luisteren naar de haat

Zij horen de verwensing

En verklikken elke daad

Die roept om goede zorg

En politiewerk op maat

Wie weet wat men straks

Nog meer verzinnen zal

Een digitale klaagmuur

Met een grote boksersbal?

  Geschreven naar aanleiding van het artikel 'Grote steden tonen
  interesse in Groningse afluistermicrofoon' (18 april 2005;
  strekking: Groningen heeft een zogeheten agressiedetectiesysteem
op
  proef dat aggressieve geluiden kan waarnemen om vervolgens de
  meldkamer te alarmeren)

Ingezonden door :

***

cirkel van het leven

hier zittend achter mijn buro starend naar het scherm van mijn pc
voel ik weer de ellende door mijn lichaam en geest gaan
de depressie slaat zoals gewoonlijk weer toe
weer voel ik dat ik eigenlijk geen zin meer heb in dit leven
me afvragend wat ik hier eigenlijk doe
kijkend naar mensen waar het allemaal zo goed mee lijkt te gaan
zoals het gras altijd groener is bij de buren
cirkels loop ik in mijn gedachte
cirkels loop ik in het echte leven
heb alles al gedaan heb alles al meegemaakt
nu ben ik 30 jaar
maar voel me inmiddels 80
mensen praten tegen me maar ik ben niet geintereseerd
ze vertellen wat ze gaan doen  hoeveel plezier ze hebben
maar laat mij met rust
ik ga niet mee in deze gevoelens
ik voel me ellendig een gevoel dat overheerst
ik erger me aan jullie stem en vrolijkheid
laat me gaan ik hou de deur dicht
s,avonds in bed springen me ogen open
ben totaal niet moe  wil niet slapen
alles maalt door mijn gedachte
maar ik heb geen zin om s,ochtends weer op te  staan
maar de dag begint weer en je moet het bed weer uit
waarom ben ik die nacht niet doodgegaan
en moet ik weer die dag in
je word geboren en je sterft 
en daar tussen in
moet je er wat van maken
het is bij mij net een spuitje
als je die moet krijgen bij de dokter
je vind het eng maar je bent zo blij als het achter de rug is
zo voel ik het leven
ik ga toch dood, dus waarom niet meteen
waarom zo lang wachten
ik sleep me door het leven heen
heb van alles al geprobeert
maar weet nu dat het een gevecht is die ik niet kan winnen
ik praat niet meer ik vertel niet meer
voor mensen een zo onduidelijk iets
nu schrijf ik alleen nog maar
schrijf wat ik voel
mensen die dit ook hebben
herkennen mijn verhaal
het enigste wat ik door kan geven
het enigste wat ik kan doen
aan alle mensen die dit lezen
aan alle mensen met een depressie
die dit verhaal zo herkennen
luister goed
je bent niet alleen
de oplossing kan ik niet geven
me eigen redden kan ik al niet aan
me eigen zelf van het leven beroven
zelfs dat  kan ik niet waarmaken
ook al heb ik weinig respect voor het leven
ben van mening dat je niet het recht heb om zelf een einde aan het leven te maken

Ingezonden door wendy