Oilsjt, stad van mèn droeimen.


't ès bekanst vasteloavend
onder den tèttentoer'n
tèn kroaigt de prinsj de sleiter
en lotch n'em roaik rondvoer'n

tèn gommen nor de stoet gon zing
en veil plezier gon moak'n
en oeik en pintch pakk'n misching
as w'iveranst binnegeroak'n

tèn loeipen weir as vooil jeannet
mé nen iejl'n aan paraplie
en roaëmen mé ons trottenet
totas g'ons nimmer zie

tèn trèkk'n w'ons van niet iet oan
van 't weirk of van 't verkiejr
en boemel'n rond of blijve stoan
en zooipen nòg ne kiejr

tèn gommen in den Denjer zjieken
mé manen tegeloaik
tot ze't in Deiremonne rieken
op erren viezen doaik

en werr'et ininsj gralèk donker
en begintch'et noaig te snieën
tèn kroipen we soamen in de konker
en blijven dor weirem bèjien

tèn droagen w'ons vezozje
en dikkes een voegelmooit
tèn gommen op vajozje
en trèkk'n d'er straf op ooit

we smoait'n mé ajooinen
nor diene schâ kaboeter
en loaten 't bier goe schooimen
in de zep schiefrechtoever

tèn sloap'n w'op de bolje
en 't lief mag op den boaigank
tèn kroaigen w'een madolje
en een bonneken vèr den drank

Mor mènsjen past'toch op
en roept op toaid : "Madj'a !
of Kamiel mé zenne zatte kop
en zied'a nie en oeverradj'a !"



Jan van Oilsjt