helpende handen stak ik uit

‘n paar woorden sprak ik mee

omdat ik droefheid in je wezen zag

oordeelde ik, want één en één is twee

 

mijn mening mochten ze weten

omdat vertrouwen voorop staat

ze waren zo gemoedelijk en lief

en ik dacht niet in staat van verraad

 

het bleek een regelrechte illusie

want woorden keerden zich tegen mij

een explosie achter mijn rug

want zelf was ik er toen niet bij

 

zij zijn het juiste voorbeeld

waarom vertrouwen niet kan

ik zag het nu niet en jij toen ook niet

het was een doordacht plan

  

ze hebben het toen en nu slim gespeeld

misbruik gemaakt van m'n kwetsbaarheid

maar in één ding vergissen ze zich

zij zijn nu ook hun masker kwijt

 

deze kant van mij kennen ze nog niet

eens te ver is nooit meer terug

niemand steekt ongestraft

een mes in mijn rug

 

 

Charlotje