winterspleen


besneeuwd ben ik van binnen
verkleumd tot in mijn bast
niets prikkelt nog mijn zinnen
mijn deugden vroren vast

mijn botten schragen broos
restanten van mijn ziel
en hullen zich willoos
in donkere lethargie

mijn wil tot overleven
smeult in nachtdiepe tintels
die lichtend 't pad aangeven
voor de afreis van mijn winter

 

Aramis

 

                                                                               Foto Charlotje