als twee echte westie bollekes

graven we liefst in konijnenhollekes

bij de beek rennen door een modderplas

daarna een zotte spurt door het natte gras

 

in de wei zoeken we naar paardevijgen

om al rollend een nieuw geurtje te krijgen

verbaasd kijken we dan om ons heen

hoe onze witte kleur zo plots verdween

 

andere woefkes lopen dan voorbij

en vragen: "wat voor ras ben jij?"

"een witte westie" roepen we spontaan

waarop ze lachend verder gaan

 

ons baasje schijnt dit niet leuk te vinden

en loopt zich vaak wat op te winden

maar als we haar vertederd aankijken

kunnen we af en toe gehoorzaam lijken

 

als we dan samen naar huis toe gaan

waar ons bakje eten klaar zal staan

dan vlijen we ons naast haar op de bank

en dan lekker slapen dankzij de stank

 

ze moppert dan zachtjes, niet echt kwaad

wetend dat het morgen weer zo gaat … ;)

 

Charlotje